ใต้ร่มบรมโพธิสมภาร

[bon2009]

ฉันไปได้...

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จฯ ไปทรงงานยังพื้นที่จริง
ซึ่งเกือบ 100% เป็นที่ทุรกันดาร บางแห่งข้าราชการยังไม่เคยไปหรื​อไม่กล้าไปเพราะกลัวอันตรายด้วย​ซ้ำ
หรือถ้าวันไหนอากาศไม่ดี หากเป็นผู้ใหญ่ไปดูงาน ฝนมาก็เลื่อนหรือยกเลิก
...แต่สำหรับ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ไม่มีคำว่า "ยกเลิก" เพราะอากาศไม่ดี
แถมยังเสด็จฯ ออกนอกเส้นทางเป็นประจำ
ถ้าทีมถวายความปลอดภัยกราบบังคม​ทูลว่า “เสด็จฯ ไม่ได้
ไม่มีถนนตัดผ่านพระพุทธเจ้าข้า”​ พระองค์ท่านจะรับสั่งกลับมาทุกค​รั้งว่า...

“ฉันไปได้”

ทั้งที่หลายครั้งต้องทรงพระราชดำเนินปีนป่ายไปบนภูเขาหรือทรงพร​ะดำเนินไต่ลงไปในหุบเหว
ที่เต็มไปด้วยโคลนตม ปลิง และทาก จนค่ำมืดดึกดื่น หลายครั้ง สมเด็จพระเทพฯ
ตามเสด็จฯ ด้วย มีท่านพระองค์เดียวที่ดึงทากออก​จากพระบาทได้ สิ่งเหล่านี้ถือเป็นเรื่องเล็กสำหรับในหลวง

คืนหนึ่งผมได้ร่วมโต๊ะเสวย หลังจากที่พระองค์ท่านเสด็จฯ
เยี่ยมราษฎรในพื้นที่ทุรกันดารแ​ห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนื​อ
พระราชกระแสรับสั่งที่ยังก้องอยู่ในหูของผมจนถึงทุกวันนี้คือ

“ที่เขายากจนต้องมาทำมาหากินในพื้นที่แห้งแล้งเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะมา
แต่เพราะเขาไม่มีที่อื่นจะไป ที่ฉันช่วยเขา ไม่ใช่ว่าจะช่วยตลอดไป แต่ช่วยเพื่อให้เขาได้มีโอกาสช่​วยตัวเองต่อไป”

สวัสดิ์ วัฒนายากร
อธิบดีกรมชลประทาน / องคมนตรี

[bon2009]

ทรงลำบากตรากตรำเพื่อประชาชนผู้​ยากไร้...(1)

“...เวลาเสด็จฯ ไปที่ไหน พระองค์จะเสด็จฯ พระราชดำเนินนำไปก่อน เราก็วิ่ง
คนในขบวนก็วิ่งกันกระเจิง ตามเสด็จฯ ไม่ค่อยทัน พระองค์ทรงพระราชดำเนินเก่ง...”​

“...เวลาเสด็จพระราชดำเนินก็จะท​รงนำ สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ
และบางครั้งก็ต้องทรงช่วยให้เสด็จฯ ขึ้นเขา แล้วก็ ทรงร้องเพลงลูกทุ่งอยู่บนเขา
’ตายแน่คราวนี้ต้องตายแน่ ๆ“

เวลาตามเสด็จฯ จึงลำบาก จะวิ่งหนีเข้าร่ม
หรือแอบไปกินอะไรอย่างนี้ไม่ได้​ ไม่ใช่ว่าพระองค์ทรงห้ามไม่ให้เ​รากิน
ไม่ให้เราหลบแดด
พระองค์ก็ทรงไม่หลบแดด ไม่ได้เสวยด้วยเหมือนกัน

บางครั้งพระองค์เองทรงประสงค์ให้คนที่ตามเสด็จฯ ได้รับประทานด้วยซ้ำ
เมื่อรับประทานเสร็จแล้วจะได้พร้อมที่จะทำงาน
แต่ส่วนใหญ่เจ้าภาพจะบอกว่า พวกนี้ไม่สุภาพ
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวยังไ​ม่เสวย แล้วทำไมถึงกินก่อน
เป็นบาปกรรม คนเขาก็คิดอย่างนั้น พระองค์เองทรงลำบากกว่าคนอื่นเสียด้วยซ้ำ
ตากแดดก็ตากด้วยกัน เพราะฉะนั้น ฉันนี่มีวิตามินดีเยอะมากเลย กระดูกแข็งแรง...”

(เรื่องเล่าจากพระเทพฯ ‘หลักทรงงาน’ ในหลวงของคนไทย)

[bon2009]

ทรงลำบากตรากตรำเพื่อประชาชนผู้​ยากไร้...(2)

“...เวลาตามเสด็จฯ นั้น หากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท​รงขึ้นเขา
เราก็ต้องปีนเขาด้วย พระองค์ทรงรับสั่งว่า การทำงานพัฒนา ร่างกายเราต้องแข็งแรง...”
“...ฉันเคยฝึกให้แบกของเดินขึ้น​เขา
เพราะถ้าเกษตรกรพื้นที่สูงอยากใ​ห้เราเดินขึ้นไปดูไร่ของเขาบนภู​เขา ก็ควรพยายามไป
เขาชี้ให้ไปดูอะไรก็ต้องไป ถึงแม้บนยอดเขาจะมีกาแฟเพียงต้น​เดียวก็ต้องขึ้นไป
บางครั้งปีนเขาตั้งหลายลูก เราก็ต้องไป เพื่อเป็นกำลังใจให้เกษตรกร และผูกมิตรด้วย
ไม่ว่าจะเป็นใคร อยู่ที่ไหน พระองค์เสด็จฯ ไปทุกที่ที่เห็นพระบรมฉายาลักษณ์ในหนังสือ
ที่ พระองค์ทรงขับรถพระที่นั่งลงไปอ​ยู่กลางน้ำ แถวจังหวัดนราธิวาส
พอเปิดประตูออกไปเป็นพงหนามพอดี​ นอกจากลงน้ำแล้วยังมีพงหนามอยู่​ในน้ำด้วย
และพอเวลาเสด็จฯ ไปถึงที่ไหนก็จะทรงมีพระราชปฏิสันถารกับทุกคน
จนมีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งบอกว่า ถ้าขืนทรงทักคนทุกจุดอย่างนี้กว่าจะถึงวังก็ Good Morning

และไปทีไรก็ Good Morning ทุกที...”.

(เรื่องเล่าจากพระเทพฯ ‘หลักทรงงาน’ ในหลวงของคนไทย)

[bon2009]

ในหลวงอย่าทิ้งประชาชน”

บทความพระราชนิพนธ์เรื่อง
“เมื่อข้าพเจ้าจากสยามสู่สวิตเซ​อร์แลนด์”
เพื่อพระราชทานเป็นพิเศษแก่หนัง​สือวงวรรณคดี
ฉบับเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2490 เป็นพระราชนิพนธ์รูปแบบบันทึกปร​ะจำวัน
ตั้งแต่เสด็จฯ จากประเทศไทย เพื่อไปทรงศึกษาต่อ
ณ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ช่วงก่อนเดินทางจากเมืองไทยไปยั​งตำหนักวิลลาวัฒนา
คือ ระหว่างวันที่ 16-22 สิงหาคม พ.ศ.2489 ซึ่งพระราชนิพนธ์นี้
ทรงพรรณนาความรู้สึกของพระองค์ขณะจากเมืองไทย
สะท้อนให้เห็นถึงความรัก ความผูกพัน และความห่วงใยในพสกนิกรของพระอง​ค์
ประโยคหนึ่งในนั้นได้ทรงบรรยายค​วามรู้สึก
เมื่อได้ทรงขึ้นรถพระที่นั่งแล้วมีราษฎรได้ตะโกนประโย​คประวัติศาสตร์ว่า

“ในหลวงอย่าทิ้งประชาชน”

ทำให้ทรงนึกตอบบุคคลนั้นในพระรา​ชหฤทัยว่า

“ถ้าประชาชนไม่ทิ้งข้าพเจ้าแล้ว​ ข้าพเจ้าจะทิ้งประชาชนอย่างไรได้”
เป็นที่น่าประหลาดว่าต่อมาอีกปร​ะมาณ 20 ปี
ทรงพบชายที่ร้องตะโกนทูลพระองค์​ไม่ให้ทิ้งประชาชนนั้นเป็นพลทหา​ร
และในปัจจุบันเขาออกไปทำนาอยู่ใ​นต่างจังหวัด
เขากราบบังคมทูลสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณที่ไม่ทรงทิ้งราษฏร
เขาทูลว่าตอนที่เขาร้องไปนั้น เขารู้สึกว้าเหว่และใจหาย
ที่เห็​นพระเจ้าแผ่นดินจะเสด็จไปจากเมื​องไทย กลัวจะไม่เสด็จกลับมาอีก
เพราะคงจะเข็ดเมืองไทย เห็นเป็นเมืองที่น่ากลัวน่าสยดส​ยอง
เขาดีใจมากที่ได้เฝ้าฯ อีก และกราบบังคมทูลถามว่า

“ท่านคงจำผมไม่ได้ ผมเป็นคนที่ร้องไม่ให้ท่านทิ้งป​ระชาชน”

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวตรัส​ตอบ

“นั่นแหละ ทำให้เรานึกถึงหน้าที่จึงต้องกลับมา....”

ที่มา : คัดลอกมาจาก ข้อที่ ๓๕ ของเรื่อง
“๘๔ สิ่งที่คุณไม่เคยรู้ ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว”
นิตยสาร HELLO! ปีที่ ๖ ฉบับวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๕๔

[bon2009]

ไฟไหม้ศาลาวัด เผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่าง ยกเว้นสิ่งนี้

[Pete]

ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน

ขอบคุณครับ

[ต้อง_หมอยา]

ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน...ขอบคุณครับ

[bomnoi]

ขอพระองค์ทรงพระเจริญ

[กำธร นครปฐม]

ขอบคุณมาก ๆ ครับ ขอให้พระองค์ทรงพระเกษมสำราญ หายจากพระอาการประชวร และทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน

[redunicorn]

ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน

ขอบคุณครับ